Que lle tocou a lotaría?  Daquela, a que espera para inverter no terreo que lle ofrecemos aquí?

¿Que no lle tocou a lotaría? Anímese igualmente a inverter en Caión. Se merca este terreo, será como se lle tocase o Gordo de Nadal!

A natureza enfurecida e o espírito do Nadal

O inverno é tamén unha boa época para achegarse ata Caión. E cando a natureza asoma furiosa, é capaz de crear escenas extraordinarias. Non importa que en Caión non haxa neve, o Nadal segue tendo un encanto especial cando o mar se enfurece!

Pódenos asustar, pero tamén nos relaxa, sobre todo se temos a sorte de poder contemplar esas imaxes desde a nosa propia casa, cálida e agradábel. Se vostede decide inverter no terreo que ofrecemos nesta bitácora, estará máis preto de poder gozar de momentos así.

O vídeo que inclúo aquí é dun temporal que golpeou a costa atlántica e o porto de Caión. Eu tería elixido outra música; vostede é libre para imaxinar a súa propia.

 

Activos inmobiliarios: mellor inversión que o ouro?

Como lles dicía nunha anterior entrada, non está nada claro que o ouro sexa a mellor inversión nestes tempos de crise. Hai quen afirma que os activos inmobiliarios a medio e longo prazo seguen sendo unha inversión máis segura.

Por se segue tendo dúbidas, en technorati.com pode ler o meu artigo sobre este interesante debate e, de paso, practicar un pouco de inglés:
http://technorati.com/business/article/real-estate-investments-as-good-as1/

Ouro non é, pero unha excelente inversión si é.

Non reluce como o ouro, nin é de cor dourada e desde logo non ten a mesma textura que ese metal precioso. Ademais, todos sabemos que non o podería levar posto á súa próxima cita porque non lle sentaría ben.

Sen embargo...

Os inversores intelixentes saben que a propiedade inmobiliaria, ese activo non corrente, é tan bo—ou incluso mellor—que o ouro. Pregúntome canto vai tardar ese comprador, bo coñecedor dos mercados, en mercar este solar.

Receita: polvoróns de Nadal

Aquí teñen outra deliciosa receita de Clara Leis. Esta vez trátase dun doce tipicamente español: polvoróns de Nadal que podemos gozar durante todo o ano.

Galicia. Gárdasme o segredo?

Empresarios e aventureiros

Este blog converteuse en algo máis que unha iniciativa empresarial. Xa non se trata tan só de ofrecer unha extraordinaria oportunidade inmobiliaria. Para min transformouse nun espazo onde compartir memorias, anécdotas e vellas historias cos meus lectores—anécdotas, memorias e historias relacionadas co patrimonio da miña familia, co lugar onde naceu meu pai, con unha incrible vila pesqueira chamada Caión. Gozo moito escribindo sobre as historias e contos que veño escoitando durante toda a miña vida, como a historia real que estou a piques de rememorar.

Gustaríame contarlles algo sobre o negocio que rexentaron os meus emprendedores pais entre os anos 1955 e 1969 en Caión. Cando casaron, meus pais decidiron afincarse en Caión (miña nai era de Lendo, unha aldea cercan) e abrir un pequeno ultramarinos na planta baixa dunha casa situada na praza principal desta diminuta península, unha casa que aínda segue en pé. Comezaron pola venda de aceite, azucre, fariña e outros produtos básicos durante o que foron tempos moi duros para a sociedade española. Miña nai aínda recorda como ás veces vendían, a clientes que non podían mercar máis, un cuarto de aceite—unha minúscula cantidade da cal habería que aproveitar ata a última gota.
 

Resultou que miña nai era unha muller moi traballadora e unha excelente cociñeira. Meu pai era tamén un traballador incansable, pero cando se trataba da cociña, era o suficientemente intelixente como para non se atrever coa esta arte. Pronto converteron esa pequena tenda, nun café-bar, restaurante e hostal, que logo se fixo tan popular cos turistas de Madrid e outras zonas de España e Galicia, como cos habitantes do lugar.

Nunha das miñas entradas mencionei a popularidade da tortilla española que facía miña nai e prometín subir a súa receita. Pois aquí está. Pero a tortilla, ese prato tan controvertido, non era o único popular que había na carta. Miña nai tamén preparaba outras especialidades como marisco, callos e carne asada, entre outros. Ao final tamén se celebraban vodas no restaurante. O seu negocio tivo éxito e fíxose tan famoso, que ata unha asociación de chefs franceses pediu organizar unha reunión gastronómica no restaurante de meus pais. Eran os tempos de Picadillo, non de Martín Berasategui.

En canto ao hostal, meus pais podían presumir de invitados tales como un primo do actual rei de España, S.M. el Rey Don Juan Carlos I. Menos ilustres, pero non por iso menos queridos, foron dous mozos xeólogos holandeses que pasaron catro veráns en Caión, mentres traballaban na súa tese. Caión era un lugar tan illado naquela anos, que me segue sorprendendo como esa xente puido chegar a escoitar falar do restaurante Casa de la Fuente. Quizais o artigo que inclúo aquí (houbo outros) sirva para esclarecer o asunto. Outro misterio é como estas persoas foron capaces de chegar a Caión.

As estradas non eran como as de hoxe en día e o camiño a Caión era un dos máis aterradores da zona. Non cabe dúbida de que a paisaxe e a beleza natural desta paraxe única, así como a impresionante gastronomía estaban detrás de tales aventuras.

A estrada a Caión xa non é tan impoñente e a vila está ben comunicada, pero por sorte non perdeu o seu encanto. Se a beleza na natureza non desvanece por que ten que facelo a nosa?