Gustaríame contarlles algo sobre o negocio que
rexentaron os meus emprendedores pais entre os anos 1955 e 1969 en Caión. Cando
casaron, meus pais decidiron afincarse en Caión (miña nai era de Lendo, unha
aldea cercan) e abrir un pequeno ultramarinos na planta baixa dunha casa
situada na praza principal desta diminuta península, unha casa que aínda segue
en pé. Comezaron pola venda de aceite, azucre, fariña e outros produtos básicos
durante o que foron tempos moi duros para a sociedade española. Miña nai aínda
recorda como ás veces vendían, a clientes que non podían mercar máis, un cuarto
de aceite—unha minúscula cantidade da cal habería que aproveitar ata a última
gota.
Resultou que miña nai era unha muller moi
traballadora e unha excelente cociñeira. Meu pai era tamén un traballador
incansable, pero cando se trataba da cociña, era o suficientemente intelixente
como para non se atrever coa esta arte. Pronto converteron esa pequena tenda, nun
café-bar, restaurante e hostal, que logo se fixo tan popular cos turistas de
Madrid e outras zonas de España e Galicia, como cos habitantes do lugar.
Nunha das miñas entradas mencionei a popularidade da tortilla española que facía miña nai e prometín subir a súa receita. Pois aquí está. Pero a tortilla, ese prato tan controvertido, non era o único popular que había na carta. Miña nai tamén preparaba outras especialidades como marisco, callos e carne asada, entre outros. Ao final tamén se celebraban vodas no restaurante. O seu negocio tivo éxito e fíxose tan famoso, que ata unha asociación de chefs franceses pediu organizar unha reunión gastronómica no restaurante de meus pais. Eran os tempos de Picadillo, non de Martín Berasategui.
En canto ao hostal, meus pais podían presumir de
invitados tales como un primo do actual rei de España, S.M. el Rey Don Juan
Carlos I. Menos ilustres, pero non por iso menos queridos, foron dous mozos
xeólogos holandeses que pasaron catro veráns en Caión, mentres traballaban na
súa tese. Caión era un lugar tan illado naquela anos, que me segue sorprendendo
como esa xente puido chegar a escoitar falar do restaurante Casa de la Fuente.
Quizais o artigo que inclúo aquí (houbo outros) sirva para esclarecer o asunto.
Outro misterio é como estas persoas foron capaces de chegar a Caión.
As estradas non eran como as de hoxe en día e o
camiño a Caión era un dos máis aterradores da zona. Non cabe dúbida de que a
paisaxe e a beleza natural desta paraxe única, así como a impresionante
gastronomía estaban detrás de tales aventuras.
A estrada a Caión xa non é tan impoñente e a vila
está ben comunicada, pero por sorte non perdeu o seu encanto. Se a beleza na
natureza non desvanece por que ten que facelo a nosa?
